από Δημήτριος Τσαρδάκας | Απρ 15, 2026 | Γυμναστική
Η Βιολογική Σύνδεση
Η εμφάνιση της συμφυτικής θυλακίτιδας (Frozen Shoulder) σε γυναίκες άνω των 40 ετών δεν είναι σύμπτωση, αλλά συχνά άμεσο αποτέλεσμα της ορμονικής μετάβασης. Τα οιστρογόνα δρουν ως φυσικός ρυθμιστής του κολλαγόνου και έχουν ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση. Η απότομη μείωσή τους κατά την περιεμμηνόπαυση προκαλεί μείωση της ελαστικότητας και της ενυδάτωσης των συνδετικών ιστών.
Αυτή η μεταβολή δεν περιορίζεται στον ώμο. Η απώλεια της ελαστικότητας επηρεάζει συστηματικά τους τένοντες και τους συνδέσμους, καθιστώντας περιοχές όπως τα ισχία και τη μέση ιδιαίτερα ευάλωτες. Όταν η βιολογική αυτή εξασθένηση συνδυάζεται με τη χρόνια καθιστική ζωή, δημιουργείται ένας επικίνδυνος συνδυασμός: ένας ιστός που έχει χάσει τη δομική του αντοχή καλείται ξαφνικά να εκτελέσει μια κίνηση μεγάλου εύρους (π.χ. άρση βάρους πάνω από το κεφάλι), με αποτέλεσμα τον άμεσο τραυματισμό ή την έναρξη μιας χρόνιας φλεγμονώδους διαδικασίας.
Πρόληψη και Αντιμετώπιση χωρίς Ορμονική Υποκατάσταση
Η διαχείριση της κατάστασης μπορεί να γίνει αποτελεσματικά μέσω του «τρίπτυχου» της φυσικής αποκατάστασης, αποφεύγοντας τη λήψη συνθετικών ορμονών:
• Εξειδικευμένη Άσκηση: Η προοδευτική φόρτιση (progressive loading) και οι ασκήσεις κινητικότητας (mobility drills) είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της ροής του αρθρικού υγρού και την αναδιοργάνωση των ινών κολλαγόνου. Η άσκηση «διδάσκει» στον ιστό να παραμένει ελαστικός παρά τις ορμονικές αλλαγές.
• Στοχευμένη Διατροφή: Μια αντιφλεγμονώδης διατροφή (πλούσια σε Ω-3 λιπαρά οξέα, αντιοξειδωτικά και πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας) βοηθά στη μείωση της συστηματικής φλεγμονής που πυροδοτείται από την έλλειψη οιστρογόνων.
• Φυσικά Συμπληρώματα: Συστατικά όπως το μαγνήσιο (για τη μυϊκή χαλάρωση), το κολλαγόνο με βιταμίνη C (για τη στήριξη των τενόντων) και ο κουρκουμάς (ως φυσικό αντιφλεγμονώδες) μπορούν να ενισχύσουν την ανάρρωση του συνδετικού ιστού.
Εξειδικευμένη Υποστήριξη & Αποκατάσταση
Ως καθηγητής φυσικής αγωγής με εξειδίκευση στην κινησιολογία, αναλαμβάνω τον σχεδιασμό εξατομικευμένων προγραμμάτων για την αποκατάσταση της κινητικότητας και τη λειτουργική επαναφορά του ώμου, καθώς και άλλων αρθρώσεων που επηρεάζονται από την ορμονική μετάβαση.
Η προσέγγισή μου βασίζεται στις αρχές της εμβιομηχανικής και της προοδευτικής ενδυνάμωσης, με στόχο την εξάλειψη του πόνου και την επιστροφή στις καθημερινές σας δραστηριότητες με ασφάλεια.
Εάν αντιμετωπίζετε συμπτώματα δυσκαμψίας ή πόνου, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου μέσω των στοιχείων που θα βρείτε στη σελίδα μου για να σχεδιάσουμε μαζί το δρόμο προς την πλήρη λειτουργικότητά σας.
Βιβλιογραφία & Ανασκοπήσεις
1. Struyf, F., et al. (2020). “Current evidence on physical therapy management of adhesive capsulitis: A systematic review.” Archives of Physical Medicine and Rehabilitation. [Εστιάζει στη σημασία της κίνησης στην αποκατάσταση].
2. Leblanc, E. S., et al. (2022). “Hormone Therapy and Inflammation: Impact on Musculoskeletal Systems during Menopause.” Journal of Women’s Health. [Αναλύει πώς η πτώση οιστρογόνων αυξάνει τη φλεγμονή στους τένοντες].
3. Beverly, M. C., et al. (2018). “The frozen shoulder: a survey of 100 cases, with particular reference to the menopause.” Bone & Joint Journal. [Κλασική μελέτη που καταγράφει τη στατιστική σύνδεση με την εμμηνόπαυση].
4. Prodromos, C. C., et al. (2021). “The effect of estrogen on musculoskeletal performance and injury risk.” Orthopedic Reviews. [Ανασκόπηση για τη μείωση της ελαστικότητας και του κολλαγόνου].
5. Challoumas, D., et al. (2020). “Comparison of Treatments for Frozen Shoulder: A Systematic Review and Meta-analysis.” JAMA Network Open. [Συγκριτική μελέτη θεραπευτικών προσεγγίσεων].
6. Ewald, G. W. (2021). “Adhesive capsulitis: A review.” American Family Physician. [Περιλαμβάνει τον διαβήτη και τις ενδοκρινολογικές μεταβολές ως κύριους παράγοντες κινδύνου].
από Δημήτριος Τσαρδάκας | Ιαν 21, 2026 | Διατροφή
Από τη βάση των υδατανθράκων στη σύγχρονη έμφαση στην πρωτεΐνη, τη μεταβολική υγεία και τη φλεγμονή
⸻
Εισαγωγή
Για δεκαετίες, η διατροφική πυραμίδα αποτέλεσε το επίσημο εργαλείο διατροφικής καθοδήγησης σε σχολεία, νοσοκομεία και δημόσιες πολιτικές υγείας. Η κλασική μορφή της (με ψωμί, ζυμαρικά και δημητριακά στη βάση) θεωρήθηκε αυτονόητη και «επιστημονικά ασφαλής».
Ωστόσο, την ίδια περίοδο παρατηρήθηκε εκρηκτική αύξηση:
• του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2,
• των αυτοάνοσων νοσημάτων,
• της χρόνιας χαμηλόβαθμης φλεγμονής.
Η σύγχρονη επιστημονική έρευνα αναγκάζει πλέον τη διατροφολογία να επανεξετάσει όχι μόνο τι τρώμε, αλλά τι μας έμαθαν να τρώμε.
⸻
1. Η παλιά διατροφική πυραμίδα και η λογική της
Η κλασική πυραμίδα (USDA, δεκαετία 1990) βασιζόταν σε τρεις βασικές υποθέσεις:
1. Οι υδατάνθρακες πρέπει να αποτελούν τη βασική πηγή ενέργειας
2. Τα λιπαρά (ιδιαίτερα τα ζωικά) πρέπει να περιορίζονται
3. Η θερμιδική ισορροπία είναι το κλειδί της υγείας
Στην πράξη, αυτό μεταφράστηκε σε:
• αυξημένη κατανάλωση ψωμιού, μακαρονιών, ρυζιού,
• μεγάλη διείσδυση επεξεργασμένων δημητριακών και ζάχαρης,
• δαιμονοποίηση της πρωτεΐνης και των κορεσμένων λιπαρών.
⸻
2. Υδατάνθρακες, ζάχαρη και χρόνια φλεγμονή
Ο βιολογικός μηχανισμός
Η σύγχρονη ανοσολογία δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας:
Δίαιτες υψηλές σε ραφιναρισμένους υδατάνθρακες και σάκχαρα αυξάνουν:
• ινσουλίνη,
• οξειδωτικό στρες,
• προφλεγμονώδεις κυτοκίνες (IL-6, TNF-α).
Μελέτες δείχνουν ότι η χρόνια υπεργλυκαιμία:
• ενεργοποιεί το NF-κB μονοπάτι φλεγμονής,
• επηρεάζει το μικροβίωμα του εντέρου,
• διαταράσσει την ανοσολογική ανοχή.
Αυτοί οι μηχανισμοί θεωρούνται κεντρικοί στην παθογένεια αυτοάνοσων νοσημάτων
(ρευματοειδής αρθρίτιδα, Hashimoto, IBD, LADA).
📌 Σημαντικό: δεν μιλάμε για φρούτα ή φυσικές πηγές υδατανθράκων, αλλά για τη βάση της πυραμίδας που νομιμοποίησε τη μαζική κατανάλωση αμύλου και ζάχαρης.
⸻
3. Παλιά πυραμίδα και διαβήτης τύπου 2
Η συσχέτιση είναι πλέον ξεκάθαρη:
• Μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι δίαιτες υψηλού γλυκαιμικού φορτίου αυξάνουν τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 2.
• Οι επεξεργασμένοι υδατάνθρακες σχετίζονται με:
• ινσουλινοαντίσταση,
• αυξημένο σπλαχνικό λίπος,
• μεταβολικό σύνδρομο.
Οι ίδιες επιστημονικές εταιρείες που στήριξαν την παλιά πυραμίδα (ADA, EASD) έχουν πλέον αναθεωρήσει τη στάση τους, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει “ιδανικό” υψηλό ποσοστό υδατανθράκων για όλους.
⸻
4. Η νέα διατροφική πυραμίδα / σύγχρονο μοντέλο
Τι αλλάζει ουσιαστικά
Η σύγχρονη προσέγγιση (ADA, EASD, WHO, BMJ, Nature Reviews Endocrinology) δεν μιλά πια για μία πυραμίδα για όλους, αλλά συγκλίνει στα εξής:
🔹 Βασικές αρχές της νέας πυραμίδας
1. Πρωτεΐνη σε κάθε γεύμα
• ζωική και φυτική,
• στήριξη μυϊκής μάζας, ανοσοποιητικού και κορεσμού.
2. Περιορισμός επεξεργασμένων υδατανθράκων
• όχι βάση της διατροφής,
• έμφαση στην ποιότητα, όχι στην ποσότητα.
3. Αναγνώριση του ρόλου των λιπαρών
• κορεσμένα και μη κορεσμένα αξιολογούνται στο πλαίσιο ολόκληρου τροφίμου, όχι απομονωμένα.
4. Σταθερό σάκχαρο – όχι θερμιδική εμμονή
• μεταβολική υγεία αντί απλής μέτρησης θερμίδων.
⸻
5. Γιατί η νέα πυραμίδα θεωρείται επιστημονικά ανώτερη
✔ Διαβήτης
Τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες δείχνουν ότι:
• δίαιτες χαμηλότερες σε υδατάνθρακες βελτιώνουν:
• HbA1c,
• ινσουλινοαντίσταση,
• ανάγκη φαρμακευτικής αγωγής.
✔ Αυτοάνοσα & φλεγμονή
• Μείωση σακχάρων → μείωση CRP και IL-6.
• Βελτίωση εντερικού φραγμού → λιγότερη ανοσολογική ενεργοποίηση.
✔ Πραγματικό φαγητό
Η νέα πυραμίδα επιστρέφει στη λογική της παραδοσιακής διατροφής:
κρέας, αυγό, λαχανικά, λίπος (όχι βιομηχανικό άμυλο).
Με απλά λόγια:
δεν είναι μοντέρνα, είναι πιο κοντά σε αυτό που έτρωγε ο άνθρωπος πριν αρρωστήσει μαζικά.
⸻
Συμπέρασμα
Η παλιά διατροφική πυραμίδα:
• υπερτόνισε τους υδατάνθρακες,
• νομιμοποίησε τη ζάχαρη,
• συνέβαλε σε μεταβολική και ανοσολογική επιβάρυνση.
Η νέα προσέγγιση:
• δίνει προτεραιότητα στη μεταβολική σταθερότητα,
• μειώνει τη χρόνια φλεγμονή,
• ευθυγραμμίζεται με τη σύγχρονη επιστημονική γνώση.
Δεν είναι πανάκεια.
Αλλά είναι διορθωτική κίνηση μετά από δεκαετίες διατροφής χαμηλής ασφάλειας/ποιότητας.
⸻
Βιβλιογραφία (επίσημες επιστημονικές πηγές)
1. American Diabetes Association (ADA). Nutrition Therapy for Adults With Diabetes. Diabetes Care.
2. EASD Consensus Report. Management of hyperglycaemia in type 2 diabetes. Diabetologia.
3. Ludwig DS et al. The carbohydrate–insulin model. BMJ.
4. Calder PC et al. Diet, inflammation and immune function. Nutrients.
5. Stanhope KL. Sugar consumption and metabolic disease. Endocrine Reviews.
6. Hallberg SJ et al. Low-carbohydrate intervention in type 2 diabetes. Frontiers in Endocrinology.
7. Chassaing B et al. Dietary emulsifiers and gut inflammation. Nature.
8. WHO. Guideline: Sugars intake for adults and children.
9. Volek JS, Phinney SD. Carbohydrate restriction and metabolic health. Nutrition & Metabolism.
από Δημήτριος Τσαρδάκας | Νοέ 30, 2025 | Γυμναστική
Η κλασική δικαιολογία «δεν έχω χρόνο» δεν αρκεί και σίγουρα δεν βοηθά στο χτίσιμο μυών.
Η προπόνηση ενδυνάμωσης αποτελεί μια από τις πιο αποτελεσματικές συνήθειες για τη συνολική υγεία, ανεξαρτήτως ηλικίας. Έρευνες δείχνουν ότι συμβάλλει στη βελτίωση της ψυχικής διάθεσης, της λειτουργίας του εγκεφάλου, της οστικής πυκνότητας, στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, την αύξηση της μυϊκής μάζας, τη μείωση του σπλαχνικού λίπους και στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης διαβήτη τύπου 2.
Και το καλύτερο; Σύμφωνα με πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα, δεν χρειάζεται να περνά κανείς ατέλειωτες ώρες στο γυμναστήριο για να δει ουσιαστικά αποτελέσματα.
Τι έδειξε η έρευνα
Μια μικρής κλίμακας μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο στο περιοδικό Medicine & Science in Sports & Exercise έδειξε ότι μόλις 30 λεπτά προπόνησης με βάρη, δύο φορές την εβδομάδα, ήταν αρκετά για να επιφέρουν αξιοσημείωτη αύξηση μυϊκής μάζας. Το πρωτόκολλο αυτό ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις Ομοσπονδιακές Οδηγίες Φυσικής Δραστηριότητας των ΗΠΑ.
Στη μελέτη συμμετείχαν 42 άτομα (34 άνδρες, 8 γυναίκες), τα οποία για οκτώ εβδομάδες εκτέλεσαν εννέα βασικές ασκήσεις για όλες τις μεγάλες μυϊκές ομάδες. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες:
– εκείνους που έφταναν κοντά στην αποτυχία (μέχρι να μην μπορούν να συνεχίσουν σωστά), και
– εκείνους που σταματούσαν ενώ είχαν ακόμη περίπου δύο επαναλήψεις «στον χάρτη».
Και οι δύο ομάδες παρουσίασαν σημαντική μυϊκή ανάπτυξη και αύξηση δύναμης – ακόμη και οι πιο έμπειροι ασκούμενοι, παρά το γεγονός ότι το φορτίο της μελέτης ήταν χαμηλότερο από ό,τι συνηθίζουν συνήθως.
Όπως σημείωσαν οι ερευνητές, «η έλλειψη χρόνου δεν αποτελεί ουσιαστικό εμπόδιο για συνεπή προπόνηση με βάρη». Μάλιστα, τόνισαν ότι ακόμη και με λιγότερες επαναλήψεις, οι ασκούμενοι μπορούν όχι μόνο να διατηρήσουν αλλά και να βελτιώσουν τη μυϊκή τους κατάσταση με σύντομες και έξυπνα δομημένες συνεδρίες.
Το πρόγραμμα προπόνησης της μελέτης
Περισσότερο από το 70% των ενηλίκων στις ΗΠΑ δεν πληροί τις συστάσεις για προπόνηση μυϊκής ενδυνάμωσης δύο ή περισσότερες φορές την εβδομάδα. Στο πλαίσιο της μελέτης, οι συμμετέχοντες εκτέλεσαν τις εξής ασκήσεις:
• Εμπροσθολαίμιες έλξεις τροχαλίας
• Κωπηλατική με μπάρα
• Πιέσεις ώμων
• Πιέσεις στήθους
• Πιέσεις τρικέφαλων
• Κάμψεις δικεφάλων με αλτήρες σε επικλινή πάγκο
• Καθίσματα με μηχάνημα Smith
• Πιέσεις ποδιών
• Εκτάσεις ποδιών
Αν είστε νέοι στη χρήση βαρών, ξεκινήστε με χαμηλότερες αντιστάσεις ή απλές ασκήσεις με αλτήρες. Σημαντικό είναι να μην πιέζετε υπερβολικά τον εαυτό σας και να αυξάνετε την ένταση σταδιακά, αποφεύγοντας τραυματισμούς.
Πέρα από την ενδυνάμωση, οι οδηγίες τονίζουν και τη σημασία της αερόβιας άσκησης:
– 150–300 λεπτά μέτριας έντασης δραστηριότητας την εβδομάδα (π.χ. γρήγορο περπάτημα), ή
– 75–150 λεπτά υψηλής έντασης (π.χ. τρέξιμο).
Αν επιθυμείτε ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα προπόνησης που να ανταποκρίνεται πλήρως στις ανάγκες, τους στόχους και το ιστορικό σας, μπορώ να αναλάβω την πλήρη κατάρτισή του. Ως πιστοποιημένος personal trainer σχεδιάζω προσεγμένες, ασφαλείς και αποτελεσματικές προπονητικές στρατηγικές, προσαρμοσμένες στο επίπεδο φυσικής σας κατάστασης και στον διαθέσιμο χρόνο σας, ώστε να φτάσετε στο μέγιστο των δυνατοτήτων σας με τον πιο έξυπνο και αποδοτικό τρόπο.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
1. American College of Sports Medicine. Medicine & Science in Sports & Exercise.
2. U.S. Department of Health and Human Services. Physical Activity Guidelines for Americans, 2nd edition.
3. Schoenfeld, B. J. (2010). “The mechanisms of muscle hypertrophy and their application to resistance training.” Journal of Strength and Conditioning Research.
4. Phillips, S. M. (2014). “A brief review of critical processes in exercise-induced muscular hypertrophy.” Sports Medicine.
5. Buckner, S. L. et al. (2021). “Resistance training volume revisited.” Sports Medicine.
από Δημήτριος Τσαρδάκας | Ιούλ 26, 2025 | Ευεξία
Η λεβοθυροξίνη (T4) είναι συνθετική ορμόνη θυροξίνης (T₄, τετραϊωδο-θυρονίνη), που χρησιμοποιείται για αντικατάσταση σε περιπτώσεις υποθυρεοειδισμού. Δεν πρόκειται για συμπλήρωμα ιωδίου αλλά για την ίδια την ορμόνη που παράγει φυσιολογικά ο θυρεοειδής .
✅ Μακροχρόνια χρήση – τι λέει η βιβλιογραφία
Παρά το ότι είναι γενικά ασφαλές να λαμβάνεται T4 για πολλά χρόνια, η υπερδοσολογία ή η υπερκαταστολή του TSH συνδέεται συστηματικά με:
• Απώλεια οστικής μάζας / οστεοπόρωση, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένες γυναίκες και μετεμμηνοπαυσιακές, ακόμα και όταν το TSH κυμαίνεται εντός φυσιολογικών ορίων .
• Καρδιακές επιπλοκές: αυξημένος κίνδυνος αρρυθμιών (ειδικά κολπικής μαρμαρυγής), στηθάγχης και δυσλειτουργίας της διαστολικής λειτουργίας, ιδιαίτερα σε όσους έχουν προϋπάρχουσα καρδιακή νόσο ή λάμβαναν υψηλές δόσεις για καταστολή TSH .
• Πιθανή αύξηση κινδύνου καρκίνου, σύμφωνα με μεγάλη επιδημιολογική μελέτη στην Ταϊβάν: ο σχετικός κίνδυνος (AOR) για εγκεφαλικό, δερματικό, παγκρεατικό και μαστού καρκίνο ήταν περίπου 1,2‑1,9 φορές υψηλότερος σε μακροχρόνιους χρήστες T4 σε σχέση με μη χρήστες .
• Αυξημένη θνησιμότητα, όπως έδειξε κορεατική εθνική μελέτη: ασθενείς με υποθυρεοειδισμό υπό θεραπεία T4 είχαν περίπου 14% υψηλότερη συνολική θνησιμότητα από μη υποθυρεοειδικούς (HR 1,14) μετά από μέσο όρο 6 έτη παρακολούθησης .
⚠️ Κάτω από ποιες συνθήκες πρέπει να είμαστε προσεκτικοί
• Όταν χρησιμοποιείται σε υποκλινικό υποθυρεοειδισμό (ελαφρώς υψηλή TSH αλλά φυσιολογικό fT4), δεν φαίνεται να προσφέρει κλινικά οφέλη και μπορεί να αυξάνει ρίσκο καρδιαγγειακών συμβάντων και κόστους χωρίς όφελος .
• Ο τακτικός έλεγχος του TSH (τουλάχιστον ετησίως ή συχνότερα όταν ρυθμίζεται η δόση) είναι απαραίτητος για αποφυγή υπερδοσολογίας ή καταστολής TSH .
Συμπέρασμα: Η λεβοθυροξίνη T4 είναι βασικό και συνήθως ασφαλές φάρμακο στην αντιμετώπιση υποθυρεοειδισμού, αλλά σίγουρα δεν είναι «χωρίς παρενέργειες». Μακροχρόνια χρήση ή υπερδοσολογία μπορεί να προκαλέσει οστεοπόρωση, καρδιακές επιπλοκές, αυξημένο κίνδυνο καρκίνου και – σε ορισμένες μελέτες – μεγαλύτερη θνησιμότητα. Η σωστή δόση και η τακτική παρακολούθηση είναι κρίσιμες για ασφαλή χρήση.
📚 βιβλιογραφία & μελέτες
1. News Medical (2024) – Radiological Society, Johns Hopkins
➤ Bone Density Loss Associated With Levothyroxine
news-medical.net (2024)
2. PubMed Central (2021) – National Cheng Kung University, Ταϊβάν
➤ Association Between Long-Term Levothyroxine Therapy and Cancer Risk
PMC8177794 (2021)
3. Frontiers in Endocrinology (2021) – Korean National Health Insurance
➤ Long-Term Mortality in Treated Hypothyroidism Patients
Front Endocrinol. (2021)
4. Trends in Endocrinology and Metabolism (2023) – Mayo Clinic & Karolinska Institute
➤ Reconsidering Thyroid Hormone Replacement in Subclinical Hypothyroidism
Cell.com (2023)
5. JAMA Internal Medicine (2021) – Meta-analysis
➤ Treatment Outcomes in Older Adults with Subclinical Hypothyroidism
JAMA Intern Med. (2021)
6. PMC Review (2022) – Levothyroxine Use, Dosing and Monitoring
➤ Risks of Over- and Under-Replacement in Hypothyroid Treatment
PMC9052136 (2022)
από Δημήτριος Τσαρδάκας | Απρ 1, 2025 | Διατροφή
Η διατροφή διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη ρύθμιση των επιπέδων χοληστερόλης στο αίμα. Η κατανάλωση επεξεργασμένων υδατανθράκων, όπως λευκά ζυμαρικά, λευκό ρύζι και πατάτες, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τα επίπεδα χοληστερόλης. Αυτές οι τροφές έχουν υψηλό γλυκαιμικό δείκτη, οδηγώντας σε ταχείες αυξήσεις του σακχάρου στο αίμα, που μπορεί να συμβάλουν σε αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων και LDL (“κακής”) χοληστερόλης. Παρομοίως, η υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης έχει συσχετιστεί με αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων και LDL χοληστερόλης, αυξάνοντας τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων.
Αντίθετα, η ενσωμάτωση πρωτεϊνικών τροφών και σαλατών στη διατροφή μπορεί να έχει θετική επίδραση στη μείωση της χοληστερόλης. Το στήθος κοτόπουλου χωρίς πέτσα και τα άπαχα κομμάτια μοσχαρίσιου κρέατος, είναι χαμηλά σε κορεσμένα λιπαρά και μπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας υγιεινής διατροφής για τη διαχείριση της χοληστερόλης . Τα μανιτάρια, όντας φυτικής προέλευσης, δεν περιέχουν χοληστερόλη και μπορούν να συμβάλουν θετικά στη διατροφή . Επιπλέον, η κατανάλωση ποικιλίας λαχανικών, ιδιαίτερα των μη αμυλούχων, παρέχει φυτικές ίνες και αντιοξειδωτικά που συμβάλλουν στη βελτίωση του λιπιδαιμικού προφίλ.
Όσον αφορά τα εναλλακτικά γλυκαντικά, όπως η ξυλιτόλη, η στέβια και η ερυθριτόλη, οι τρέχουσες έρευνες δείχνουν ότι δεν έχουν αρνητική επίδραση στα επίπεδα χοληστερόλης. Η ερυθριτόλη, για παράδειγμα, δεν επηρεάζει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, της ινσουλίνης, της χοληστερόλης ή των τριγλυκεριδίων. Η στέβια θεωρείται ασφαλής για κατανάλωση και δεν έχει συνδεθεί με τοξικότητα ή αρνητικές επιδράσεις στην υγεία.
Βιβλιογραφία:
- “Effects of Red Meat, White Meat, and Nonmeat Protein Sources on Atherogenic Lipoprotein Measures in the Context of Low Compared with High Saturated Fat Intake: The APPROACH Randomized Clinical Trial”. Ronald M. Krauss et al., 2019. American Journal of Clinical Nutrition.
- “Consumption of Unprocessed Red Meat and Poultry and Risk of Coronary Artery Disease”. Victor W. Zhong et al., 2020. JAMA Internal Medicine.
- “White Rice Consumption and Risk of Type 2 Diabetes: Meta-Analysis and Systematic Review”. Emily Hu et al., 2012. BMJ.
- “Dietary Sugars Intake and Cardiovascular Health: A Scientific Statement From the American Heart Association”. Rachel K. Johnson et al., 2009. Circulation.
- “Effects of Plant-Based Diets on Plasma Lipids”. David J.A. Jenkins et al., 2009. Archives of Internal Medicine.
- Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία. “Ποια κρέατα έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε χοληστερόλη”. 2024.
- NutriTheories. “Διατροφικές συμβουλές για άτομα με αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης”
- Runner Magazine. “Ζάχαρη vs γλυκαντικά”. 2021.
- Μάριος Δημόπουλος. “Στέβια: Δεν είναι τοξική και δεν προκαλεί μείωση της τεστοστερόνης και υπογονιμότητα”. 2017.
